مرگ عشق

 

چقدردوست داشتم حرفهایم را بفهمید. چقدر دوست داشتم نگاههایم

را درک کنید.چقدر دلم می خواست یک نفر از من بپرسد: چرا نگاههایت

 انقدر غمگین است؟... چرا لبخندهایت این قدر بی رنگ است؟ .....

 اما افسوس که هیچکس نبود.!و همیشه من بودم و تنهایی ام ....

من و تنهایی و دفتری پر از خاطره....!!!!

آری ـــــ  با شما هستم!

شمایی که بی تفاوت از کنارم گذشتید و حتی یک بار هم نپرسیدید:

چـــــــــــــرا چشـــــــــــمهایت همیــــــــــشه بارانــــــــــــی اســــت؟

من نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي

 

در حسرت تو

  

 

آنزمان که رود دريا را می گويد: نباش که منم ، دريا سکوت می کند چرا که شکستن سکوتش نيستی رود است. باروری تفيست که خداوند به صورت کثيف انسان انداخته تا زباله های وجودش را درهستی بپراکند و از شعف چنين گندکاری شکوه مندی به تن توانمند خويش تفاخر کند. و خوش به سعادت آينه ای که خداوند بر سيماب صورتش تف نينداخته باشد. می دانم که هيچکدامتان نخواهيد فهميد کلمه هايم را ، نه که فهمشان دشوار باشد، ابدا چنين نيست ، بلکه شما در شکاف ذهنتان تنها بسته های از پيش ساخته داريد و اين کفاف نمی دهد معنای عالم را . معنای عجين با واژه های آشنا و ناشناخته را. اگر "تو" يکی از "شما "نيستی .... نمی گويم چه می کنی بعدِ خواندنِ اين خطوط چرا که چنين "تو"يی را پيش بينی کردن بلاهتِ محض است هرچند که رخسارت را می توانم تجسم کنم و آينه ای که به آب دهان خداوند مکدر نيست تماشاييست......

بیهوده می گویند برای خنده بهانه ای باید. غم فرش دائم دل است. شادی٬ شب عید رخت نو فلاکت است. غم بهانه نمی خواهد٬ وجود بس نیست؟ اکسیژن کفایت نمی کند؟ مارا که خنده معجزه ظهور یک حضور تازه است مارا که شادی تباهی اندوه است نقاب شادی ذاتی کافیست. دیگر وقت است که رخ بنماید این انفجار بی دلیل دردمند و گاه ماندگاری گهگاه دیگران است. هر روزه ما بر پرتوهای آنی اندوه دیگران دوام دردناکیست: ایستادن بر آستانه گذار مردم از تو تا به کجا..... باور نمی کنم تو را و شعرهایت را که به صبرم می خوانی به نیمه پر به مانده یک روز روشن دیگر. کدام قله در حلقه های قهقهه بنشسته؟ کدام قعر عمیقی رفیق فاصله های صد هزار بوده تا امروز؟ مرا ز بستر این همراهی بی همراه چه سود؟ مرا به ساحل این دریا نشستن و بر شن نوشتن از شنا چه فایده ؟ به قایقی اما بشارتم ده و شادم کن! برای این تداوم مدت مند به عمق هزاران پایی سکوت به مطلق تاریک و فضایی ورای ثبات مواج این سیاره ثروتمند مرا چه احتیاج غریبی است. صدای قهقهه می آید قایقی می باید...

روزی به گور پدر زندگی خواهم خندید.به گور پدر مرگ نیز

امروز اما برآنم تا بایستم تا بمانم

امشب می خواهم تا ته نشینی سیاهی بیدار بمانم

امشب

تا صبح پیاده خواهم دوید

تا استیصالی ناگزیر و دوباره

 نمی دانم چگونه باز خواهم گشت

اما روزی به گور پدر مرگ می خندم

به گور پدر زندگی

و تقدیر نیز.

این منم که می نویسم:

"لازاروس"

از جنگ مرگ باز می گردم

به معجزت بوسه های مسیح

و تا شب صلیب زنده می مانم

تا صلیب شب

و آنگاه

به گور پدر زندگی می خندم

به گور پدر مرگ نیز.

از روی سلولهای مغزم ايستگاه راه آهنی عبور می کند با هزاران ريل موازی

سوزن بان مدام ريل ها را عوض می کند

اما عجيب عبور مداوم تنها يک قطار است

تنها يک قطارپوست ذهنم را لمس می کند

و به شتاب می گذرد

و ثانيه ای ديگر دوباره می آيد و باز و باز

دست تکان می دهم شايد بايستد

شايد مسافری!

 قطار خالی من پر از سکوتی آشناست

تنها صدای سايشش بر ريلهاست که کابوس شبهايم  می شود.

رد پای هزاران قطار بر ايستگاهم مانده

باد زباله های حضورشان را تکان می دهد

تا پاهايم کمی بياسايند .

چشمهايم را می بندم

از سکوت ايستگاه حادثه ای رد می شود

بيدار می شوم

خيسی شور نورافکن هاگواهی می دهند

ذهنم دچار حادثه است.

غريبه ی آشنا

لختی بمان و بياسای بی هراس

مسير کدام مقصدی عبور مدام؟

 

 

 

    

 

  نامت چه بود ؟ آدم

      فرزند ؟ من را نه مادری نه پدر، بنویس اول یتیم عالم خلقت

      محل تولد ؟ بهشت پاک

      اینک محل سکونت ؟ زمین خاک

      آن چیست بر گرده نهادی ؟ امانت است

      قدت ؟روزی چنان بلند که همسایه خدا ، اینک به قدر سایه بختم به روی خاک

      اعضای خانواده ؟ حوای خوب و پاک ، قابیل خشمناک، هابیل زیر خاک

      روز تولدت ؟ در روز جمعه ای ، به گمانم که روز عشق

      رنگت ؟ اینک فقط سیاه ، ز شرم چنان گناه

      چشمت ؟ رنگی به رنگ بارش باران ، که ببارد ز آسمان

      وزنت ؟ نه آن چنان سبک که پرم در هوای دوست ، نه آن چنان وزین که نشینم بر
      این زمین

      جنسیت ؟ نیمی مرا در خاک ، نیم دگر خدا

      شغلت ؟ در کار کشت امیدم ، به روی خاک

      شاکی تو ؟ خدا

      نام وکیل ؟ آن هم فقط خدا

      جرمت ؟ یک سیب از درخت وسوسه

      تنها همین ؟ همین

      حکمت ؟ تبعید در زمین

      همدست در گناه ؟ حوای آشنا

      ترسیده ای ؟ کمی

      ز چه ؟ که شوم من اسیر خاک

      آیا کسی به ملاقات آمده است ؟ بلی

      که ؟ گاهی فقط خدا

      داری گلایه ای ؟ دیگر گلایه نه ، ولی

      ولی که بود ؟ حکمی چنین ، آن هم به یک گناه!!؟

      دلتنگ گشته ای ؟ زیاد

      برای که ؟ تنها فقط خدا

      آورده ای سند ؟ بلی

      چی ؟ دو قطره اشک

      داری تو ضامنی ؟ بلی

      چه کس ؟ تنها کسم خدا

      در آخرین دفاع ؟ می خوانمش ، چنان که اجابت کند دعا

 

این آخرین تلاشمه واسه به دست آوردنت

باور کن این قلب و نرو

این التماس آخره

چقدر می خوای تو بشکنی

غرور این شکسته رو

هرچی می خوای بگی بگو

اما نگو بهم برو

این دلو عاشقش نکن

اگه منو دوست نداری

راحت بگو اگه می خوای قلب منو جا بذاری

دلم پر از شکایته اما صدام در نمیاد

می ترسم از دستم بری

کاری ازم بر نمیاد

این آخرین تلاشمه واسه به دست آوردنت

باور کن این قلب و نرو

این التماس آخره

چقدر می خوای تو بشکنی

غرور این شکسته رو

هرچی می خوای بگی بگو

اما نگو بهم برو

نرو نذار که بعد از این دنیا به عشق شک بکنه ،هرکی دلش جای دیگست عشق و بخواد

ترک بکنه ، نفس زدم از ته دل معصوم این قلب به خدا ، نذار بشه محال واسش، باور

عشق آدما

مرگ دلم پای تو اٍ اگه ازش گذر کنی

لب تر کنی رفیقتم

کافیه با ما سر کنی

مرگ دلم پای تو اٍ اگه ازش گذر کنی

لب تر کنی رفیقتم

کافیه با ما سر کنی

این دلو عاشقش نکن

اگه منو دوست نداری

راحت بگو اگه می خوای قلب منو جا بذاری

دلم پر از شکایته اما صدام در نمیاد

می ترسم از دستم بری

کاری ازم بر نمیاد

 

چقدر در تاریکی و تنهایی شعر نوشتن خوب است

اگر در این ترانه ها فریاد هم بزنم کسی نمی شنود

اگر حتی در ناباوریشان بمیرم کسی گریه نمی کند

اگر ازتو بخواهم که برگردی و بمانی هیچ کس سادگی

و خوش خیالی مرا ملامت نمی کند.این ترانه ها را

دوست دارم که واگویه ای از خلوت و تنهایی من اند

حتی اگر تو به ساده بودنشان بخندی

 

 

خداوند بي‌نهايت است و لامكان وبي‌زمان

اما به قدر فهم تو كوچك مي‌شود

و به قدر نياز تو فرود مي‌آيد

و به قدر آرزوي تو گسترده مي‌شود

و به قدر ايمان تو كارگشا مي‌شود

و به قدر نخ پيرزنان دوزنده باريك مي‌شود...

پدر مي‌شود يتيمان را و مادر

برادر مي‌شود محتاجان برادري را

همسر مي‌شود بي‌همسرماندگان را

طفل مي‌شود عقيمان را

اميد مي‌شود نااميدان را

راه مي‌شود گمگشتگان را

نور مي‌شود در تاريكي ماندگان را

شمشير مي‌شود رزمندگان را

عصا مي‌شود پيران را

عشق مي‌شود محتاجان به عشق را

...

خداوند همه چيز مي‌شود همه كس را...

به شرط اعتقاد، به شرط پاكي دل، به شرط طهارت روح، به شرط پرهيز از معامله با ابليس

بشوييد قلب‌هايتان را از هر احساس ناروا

و مغزهايتان را از هر انديشه خلاف

و زبان‌هايتان را از هر گفتار ناپاك

و دست‌هايتان را از هر آلودگي در بازار...

و بپرهيزيد از ناجوانمردي‌ها،ناراستي‌ها، نامردمي‌ها!

چنين كنيد تا ببينيد خداوند چگونه

بر سفره شما با كاسه‌اي خوراك و تكه‌اي نان مي‌نشيند

در دكان شما كفه‌هاي ترازويتان را ميزان مي‌كند

و در كوچه‌هاي خلوت شب با شما آواز مي‌خواند...

مگر از زندگي چه مي‌خواهيد كه در خدايي خدا يافت نمي‌شود ...؟

                                                     

خيلي زود .
هيچ كس هيچ چيز به من نگفت و به همين دليل سر در نياوردم!
كه خيلي خوب چقدر زود تبديل مي شود به خيلي بد!

آفتاب ... تبديل شد به سايه ، به باران
شور و شوق ... تبديل شد به لذت ، به درد
ترنم ترانه هاي دل انگيز جايش را داد به سر دادن سرود هاي غم انگيز
خيلي زود .
با " تا ابد " شروع شد
و ابد تبديل شد به گاهي ، به هيچ وقت!

     
و "مرا دوست داشته باش " تبديل شد به " جايي هم ( در قلبت ) براي من در نظر بگير "
خيلي زود .

خيلي خوب ... زودتر از آنكه فكر مي كرديم تبديل شد به خيلي بد
خيلي زود .
اگر هيچ كس به تو نگفته باشد ، حالا ديگر بايد بداني
كه خيلي خوب ، خيلي زود تبديل مي شود به خيلي بد !

خيلي زود .

دلم را از تارهای چسبنده خاطراتت پاک میکنم ...

عنکبوت یادت مدام در پی شکار ارامش من است

یادم باشد که دلم خانه ارواح نیست!!!!!!!!!!

 

ميدونی وقتی خدا داشت بدرقت می کرد بهت چی گفت ؟جايی که ميری مردمی داره که می شکننت ،نکنه غصه بخوری ،من همه جا باهاتم .تو تنها نيستی ،تو کوله بارت عشق ميذارم که بگذری ،قلب ميذارم که جا بدی ،اشک ميذارم که همراهيت کنه و مرگ که بدونی برميگردی پيشم.

---

---

---

---

---

---

---